Είναι κοινώς αποδεκτό ότι τα τελευταία χρόνια εξαιτίας του λεγόμενου
σύγχρονου τρόπου ζωής οι διατροφικές συνήθειες του Έλληνα έχουν απομακρυνθεί από την παραδοσιακή διατροφή, όπως αυτή εκφράζεται από τη γνωστή πλέον μεσογειακή πυραμίδα. Έτσι οι «γρήγοροι» ρυθμοί ζωής κατά κάποιο τρόπο έχουν επιβάλλει γρήγορες επιλογές έτοιμου φαγητού από διάφορα είδη ταχυφαγείων (σουβλατζίδικα, πιτσαρίες, φαστ – φουντ κ.ά) ή αγοραστικές επιλογές παντός είδους βιομηχανοποιημένων τροφίμων (προ-ετοιμασμένων, προ-μαγειρευμένων, σνακ, αλλαντικών κλπ).
Η έννοια
«γρήγορος» που προσδιορίζει ταυτοχρόνως το «σύγχρονο τρόπο ζωής» και τις «σημερινές διατροφικές επιλογές» καταδεικνύει σαφώς την κακή διαχείριση του παράγοντα «χρόνου» σε σχέση με τις προτεραιότητες όπως αυτές οριοθετούνται στη βάση των ζωτικών αναγκών του ανθρωπίνου οργανισμού. Αυτή η κακή αντίληψη του διαθέσιμου χρόνου συνεπικουρούμενη από μια σοβαρή άγνοια της
διαχείρισης τροφίμων από την αγορά έως και το μαγείρεμα, αλλά και από μια ράθυμη - πολλές φορές - νοοτροπία οδηγεί συνεχώς σε δραματικότερα αποτελέσματα την υγεία του σύγχρονου Έλληνα, βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα αυξάνοντας τα θλιβερά στατιστικά: της (παιδικής) παχυσαρκίας, της στεφανιαίας νόσου, του σακχαρώδους διαβήτη, των διαφόρων μορφών καρκίνου, της θνησιμότητας κά.
Παράλληλα διάφοροι άλλοι κρυφοί ή φανεροί κίνδυνοι σχετιζόμενοι με την
υγιεινή και ασφάλεια τροφίμων υποσκάπτουν συνεχώς την ανθρώπινη υγεία, όπως οι τροφικές δηλητηριάσεις και αλλεργίες, οι κρίσεις τροφίμων όπως οι διοξίνες, οι νόσοι των τρελών αγελάδων και των πουλερικών κά.
